Als ondernemer weet ik één ding zeker: als ik mijn huiswerk niet goed doe, zijn de gevolgen voor mijn rekening. Een verkeerde investering, een contract dat niet goed in elkaar zit of een beslissing die achteraf verkeerd uitpakt. Jammer dan. Dat noemen we ondernemersrisico.
Maar hoe zit dat eigenlijk als de overheid haar huiswerk niet doet?
Wat er in Sliedrecht gebeurde
In Sliedrecht hebben ze daar een bijzondere oplossing voor gevonden.
De gemeente besloot een selectieprocedure te organiseren voor een coffeeshopvergunning. Ondernemers werden uitgenodigd om mee te doen, maar moesten daarvoor wel aan een hele reeks voorwaarden voldoen. Een geschikt pand, een ondernemingsplan en de nodige voorbereidingen. Vervolgens zou een loting bepalen wie de vergunning mocht aanvragen.
En dus gingen ondernemers aan de slag. Er werden panden gezocht, plannen geschreven, adviseurs ingeschakeld en duizenden, soms zelfs tienduizenden euro’s geïnvesteerd.
Totdat de gemeente eind september plotseling de stekker uit de hele procedure trok.
De reden? Bij nader inzien bleken de eigen spelregels onvoldoende waarborgen te bieden voor een eerlijke verdeling van de vergunning.
Pardon?
Je organiseert als gemeente een procedure, laat ondernemers behoorlijk wat kosten maken en ontdekt vervolgens dat je je eigen huiswerk niet goed hebt gedaan?
Ik vind dat werkelijk onbegrijpelijk.
De bestaande ondernemer moest opnieuw loten
En dan hebben we het nog niet eens over de bestaande coffeeshopondernemer in Sliedrecht. Iemand die jarenlang een onderneming heeft opgebouwd, personeel in dienst heeft en financiële verplichtingen is aangegaan. Die moest ineens opnieuw meedoen aan een loting om zijn eigen bedrijf te mogen voortzetten.
Natuurlijk begrijp ik dat schaarse vergunningen eerlijk verdeeld moeten worden. Maar sinds wanneer betekent gelijke kansen bieden dat je de belangen van bestaande ondernemers zomaar opzij kunt schuiven?
En wat zegt een loting eigenlijk over de kwaliteit, betrouwbaarheid of maatschappelijke betrokkenheid van een ondernemer?
Helemaal niets.
Hoe serieus neemt de overheid ons?
We hebben het in onze branche voortdurend over professionalisering. Over transparantie, verantwoordelijkheid en goed ondernemerschap. We willen eindelijk serieus genomen worden als een normale bedrijfstak.
Maar hoe serieus neemt de overheid ons eigenlijk?
Een coffeeshop is geen hobbyproject. Het is een serieuze onderneming met werknemers, investeringen, financiële verplichtingen en aanzienlijke ondernemersrisico’s. Sterker nog, door de bijzondere wet- en regelgeving zijn die risico’s vaak groter dan in andere branches.
Toch krijg ik soms het gevoel dat gemeenten denken dat ze met coffeeshopondernemers wel wat gemakkelijker kunnen omspringen. Alsof onze investeringen minder waard zijn. Alsof onze ondernemers minder rechten hebben.
Dit mag geen ondernemersrisico zijn
Natuurlijk kan een gemeente fouten maken. Maar als je ondernemers uitnodigt om grote investeringen te doen, mag je toch verwachten dat je vooraf je huiswerk hebt gemaakt?
En als het vervolgens misgaat, wie neemt dan de verantwoordelijkheid? Wie betaalt de rekening? En waarom krijgen betrokken ondernemers niet meteen volledige openheid van zaken?
Dat zijn vragen die iedere ondernemer zou stellen. Of je nu een restaurant, een bouwbedrijf of een coffeeshop hebt.
We verwachten van ondernemers dat ze professioneel handelen. Misschien wordt het tijd dat we diezelfde eis ook eens wat nadrukkelijker aan de overheid stellen.
Want ondernemersrisico hoort bij ondernemen. Daar loop ik niet voor weg.
Maar het risico dat de overheid haar eigen spelregels niet op orde heeft?
Dat zou toch echt geen ondernemersrisico mogen zijn.
Wat zegt de industrie?
Nog geen reacties. Wees de eerste die reageert via cannabispr.nl.
