Ik begin steeds meer waardering te krijgen voor mensen die gewoon durven toegeven dat ze ergens naast zaten. Die zeggen: “Ik zag dat verkeerd” of “Daar had ik eigenlijk nog nooit zo over nagedacht.”
Van mening veranderen is geen zwakte
Dat zijn mooie uitspraken, helaas hoor je ze niet zo vaak. Zeker niet van politici, bestuurders of mensen die een achterban tevreden moeten houden.
We hebben van mening veranderen namelijk iets verdachts gemaakt. Je draait, je zwalkt of je bent niet standvastig. Alsof het een teken van zwakte is wanneer je op basis van nieuwe inzichten tot een andere conclusie komt.
Dus houden we liever vast aan onze overtuigingen. Ook wanneer de feiten inmiddels iets heel anders laten zien.
Het nulbeleid en het beeld van de coffeeshop
In onze cannabisbranche zie ik dat regelmatig gebeuren. Je hoeft het woord coffeeshop maar te laten vallen en de standpunten liggen al op tafel. Overlast, criminaliteit, drugs. Dat willen we hier niet! En dat terwijl sommige mensen die het hardst roepen nog nooit een voet over de drempel van een coffeeshop hebben gezet.
Wat mij daarbij opvalt, is hoe weinig ruimte er soms bestaat voor nieuwe inzichten. Gemeenten die al tientallen jaren een nulbeleid voeren, blijven daar vaak aan vasthouden vanuit de overtuiging dat een coffeeshop criminaliteit en overlast aantrekt. Dat zijn begrijpelijke zorgen, maar is die overtuiging ook gebaseerd op de werkelijkheid?
En belangrijker nog, zijn bestuurders bereid hun standpunt te herzien wanneer de feiten een ander beeld laten zien?
Zonder coffeeshop verdwijnt cannabis niet
Het ontbreken van een coffeeshop betekent echt niet dat er geen cannabis wordt gebruikt. Het betekent alleen dat consumenten hun cannabis ergens anders moeten kopen. In een andere gemeente, via een bezorgdienst of op de illegale markt.
En juist bij die illegale verkoop ontbreekt iedere vorm van regulier toezicht. Geen verplichte leeftijdscontrole, geen betrouwbare productinformatie en geen enkele garantie over de kwaliteit of samenstelling van wat er wordt verkocht.
Sterker nog, door coffeeshops te weren, bestaat het risico dat gemeenten de illegale handel juist meer ruimte geven. En daarmee mogelijk precies de criminaliteit in stand houden die ze met hun nulbeleid proberen te voorkomen.
Ga eens op bezoek bij een coffeeshop
Natuurlijk begrijp ik dat burgemeesters en gemeenteraadsleden zich zorgen maken over overlast, veiligheid en criminaliteit. Die zorgen verdienen een doordacht antwoord. Cannabis is niet onschuldig en ook onze branche heeft genoeg zaken die beter kunnen. Maar als je als bestuurder werkelijk wilt weten wat de gevolgen van een coffeeshop zijn, zou je dan niet op zijn minst bereid moeten zijn om je erin te verdiepen?
Bezoek eens een goed georganiseerde coffeeshop. Praat met ondernemers en medewerkers. Kijk hoe leeftijdscontroles plaatsvinden, hoe er wordt omgegaan met veiligheid en welke maatregelen worden genomen om overlast te voorkomen. Misschien bevestigt zo’n bezoek je bestaande mening. Maar misschien ontdek je ook dat de werkelijkheid behoorlijk afwijkt van het beeld dat je jarenlang hebt gehad. En dan komt de moeilijke vraag: durf je dat ook toe te geven?
Het wietexperiment als leermoment
We zitten bovendien midden in een periode waarin het Nederlandse cannabisbeleid volop in beweging is. Met het Experiment Gesloten Coffeeshopketen wordt onderzocht wat er gebeurt wanneer de productie en levering van cannabis onder gereguleerde omstandigheden plaatsvinden.
Voor het eerst kunnen we op grotere schaal ervaring opdoen met een systeem waarin herkomst, kwaliteit en controle een veel belangrijkere rol spelen. Dat experiment is juist bedoeld om ervan te leren. Om te ontdekken wat werkt, wat niet werkt en waar verbeteringen nodig zijn.
Maar dan moeten we natuurlijk ook bereid zijn om iets met die inzichten te doen. Ook wanneer de uitkomsten niet aansluiten bij onze oorspronkelijke overtuigingen. En eerlijk is eerlijk, die bereidheid moet van twee kanten komen.
Ook de branche moet kritisch blijven
Als ik van een burgemeester verwacht dat hij openstaat voor mijn argumenten, moet ik ook bereid zijn om naar zijn bezwaren te luisteren. Misschien heeft hij op bepaalde punten gewoon gelijk. Misschien onderschatten wij als branche bepaalde risico’s of hebben we onvoldoende oog voor de zorgen van omwonenden. Dat moet ik dan ook durven erkennen.
Want anders ben je niet met elkaar in gesprek. Dan ben je alleen maar bezig om je eigen gelijk te halen.
Hetzelfde geldt voor coffeeshopondernemers. Ook wij moeten kritisch blijven kijken naar onze werkwijze. Naar productveiligheid, transparantie, maatschappelijke verantwoordelijkheid en de manier waarop we met onze omgeving omgaan.
We kunnen niet van de overheid verlangen dat zij haar standpunten herziet, terwijl wij zelf iedere vorm van kritiek onmiddellijk van tafel vegen. Volgens mij is dat precies waar het tegenwoordig zo vaak misgaat. We luisteren niet meer om iets te leren, maar vooral om een antwoord te kunnen geven. In de politiek, binnen onze branche en zeker ook op sociale media.
Wanneer veranderde jij voor het laatst van mening?
Terwijl ik het eigenlijk veel interessanter vind wanneer iemand kan uitleggen waarom hij van mening is veranderd, dan wanneer iemand voor de honderdste keer zijn eigen gelijk verkondigt. Want wat is er eigenlijk zo bewonderenswaardig aan iemand die nooit van mening verandert? Misschien betekent het wel dat diegene al jaren niets nieuws heeft geleerd.
Als we werkelijk vooruit willen met het Nederlandse cannabisbeleid, moeten we niet alleen bereid zijn om regels te veranderen. We moeten ook bereid zijn om onze eigen overtuigingen ter discussie te stellen.
En dat geldt voor iedereen. Voor coffeeshopondernemers, kwekers, beleidsmakers, burgemeesters en politici.
Dus ik ben benieuwd. Wanneer ben jij voor het laatst écht van mening veranderd over cannabis? En wat heeft je overtuigd?
Wat zegt de industrie?
Nog geen reacties. Wees de eerste die reageert via cannabispr.nl.
