Mijn bijbaantje in de coffeeshop is altijd een mooie combinatie geweest naast mijn werk als uitvoerend artiest. Het was niet alleen mijn vaste bron van inkomen, maar ook de plek waar ik veel ideeën voor nieuwe liedjes vandaan haalde en nieuwe verhalen kon uitproberen.

Zwijgen is zilver, spreken is goud

Door de corona crisis is er van de inspirerende plek weinig meer over. Na jarenlang als prostituee (die zijn kleren aan mocht houden) achter de bar te hebben gestaan, is het bargedeelte afgesloten en kan er alleen nog worden afgehaald. In plaats van de hele avond door de tent te springen, koffie te zetten, asbakjes te legen, te Dj’en en slap te ouwehoeren, zit ik nu in een aquarium en is mijn werk beperkt tot het onder de gleuf doorschuiven van grammetjes uit ons zeer uitgebreide assortiment. Ik heb het gevoel dat ik niet meer in de horeca werk maar bij een grenswisselkantoor.

Ik heb het gevoel dat ik niet meer in de horeca werk maar bij een grenswisselkantoor

Er zijn veel vaste klanten, die ik al een tijd niet heb gezien. Om het risico van besmetting te beperken, komen ze niet meer iedere dag, maar slaan meteen voor de hele week in. Als ik ze al zie, is de kans dat je even bij kunt praten nog kleiner. Door de anderhalve meter, moeten ze, in 9 van de 10 gevallen, meteen na de aankoop vertrekken, omdat de volgende klant geholpen wil worden. Het gemiddelde gesprek komt niet verder dan: “Alles goed?” en “Pas op jezelf!”

Werken in de coffeeshop tijdens de corona crisis en het nieuwe normaal

Voor de meeste vaste bezoekers is het nieuwe normaal een ingrijpende verandering

Voor de meeste vaste bezoekers is het nieuwe normaal een ingrijpende verandering, maar zeker niet onoverkomelijk. Wie weet is het voor een aantal zelfs het moment geweest om de hobby aan de wilgen te hangen, omdat de kinderen niet naar school gingen, er thuis gewerkt werd of er een caravan moest worden aangeschaft op een coronaproof terrein. 90% van de klanten kwamen vóór maart ook niet verder dan het afhaalloket, dus dat loopt wel los.

Voor de 10 % voor wie de shop altijd; huiskamer, moskee en stamkroeg is geweest, was de shock een stuk groter. Niet meer uit je werk met een paar gelijkgestemden de dag doornemen, dominoën op Champions League niveau of even een luisterend oor. Er is geen andere plek waar ze elkaar nog tegenkomen of spreken. Ze mijmeren over hoe het was en verheugen zich op het post-corona tijdperk, als de huiskamer weer open mag.

Sociale functie van de coffeeshop

Ik maak me vooral zorgen om het handjevol vaste bezoekers, met een psychiatrische achtergrond, die hun laatste stukje structuur kwijt zijn. De laatste veilige plek waar iedereen ze kent en er ook een bakkie klaar staat, als de bewindvoerder weer eens is vergeten om het zakgeld op tijd te storten.

De branche is alleen maar bezig geweest met het pareren van de strafpunten en heeft verzuimd om de maatschappelijke bonuspunten te verzilveren

Dat de sociale functie van de coffeeshopcultuur, de afgelopen halve eeuw niet prominenter in de schijnwerpers is geweest, kun je de overheid niet verwijten. De branche is alleen maar bezig geweest met het pareren van de strafpunten en heeft verzuimd om de maatschappelijke bonuspunten te verzilveren. Drukker met het onzichtbaar maken van de achterdeur, dan het zichtbaar maken van de voordeur, die, als je je aan de huisregels houdt, voor iedereen openstaat.

Misschien moeten we, als er een vaccin is, de wereld eindelijk laten zien en vertellen, dat we veel meer zijn dan het gedoogadres voor cannabis of een stel criminelen die door de BIBOB zijn heen gekomen.

Het is aan ons om in het nieuwe normaal eindelijk normaal te worden.

De koffie staat klaar!

jan van piekerenJan van Piekeren is een zanger/tekstschrijver en partime coffeeshopmedewerker. Lees hier zijn vorige column over de wietproef en de verkiezingen in maart volgend jaar of hier een andere column over werken in de coffeeshop tijdens de corona crisis.